De Rosse Raket

Als triatleet kom ik uit een sport waarin 'plannen' geldt als 'vierde discipline'. Ik verdiende er zelfs een bijnaam: 'de rosse raket'. Er stond in die tijd nog voldoende haar op mijn hoofd om de koperen kleur te herkennen én ik kon hard genoeg lopen om gedurende een 7-tal jaar op nationaal niveau een rol van betekenis te spelen. Het was nochtans een late roeping, want ik was al 28 toen ik ermee begon en een persoonlijke trainer had. Op die leeftijd kwam ik ook voor de eerste keer in aanraking met een 'echt' jaarplan: ik kende het concept alleen maar uit de boeken. Ik had ondertussen al een doctoraat gemaakt en was 'getraind' om doorgedreven 'systematisch' te redeneren. Ik was ook steeds op zoek naar het waarom en mede daardoor was ik waarschijnlijk niet de gemakkelijkste atleet om mee samen te werken. Door mijn eigen 6 stressfracturen en door als inspanningsfysioloog in het ziekenhuis met zeer uiteenlopende patiëntenpopulaties te werken, leerde ik nog het meeste over hoe je 'fit en gezond' moet blijven:

Failure is success if you learn from it.

Van 'uncoachable' tot coach

In een volgend leven werd ik zelfstandig trainer en kon ik mijn gestructureerde manier van werken toepassen op duursporters van alle niveaus en met alle mogelijke doelstellingen. In de loop der jaren kwamen daar ook kajakkers, thaiboksers, hockeyers en inlineskaters bij. Mijn verleden als 'uncoachable athlete' kwam mij zeker en vast ook van pas toen de rollen omkeerden en ik, als trainer, aan de andere kant van de lijn kwam te staan: ik zal het nooit als vanzelfsprekend beschouwen dat een atleet klakkeloos uitvoert wat ik opdraag.


Tennis door een triatlonbril

Toen mijn triatlonmanie uitdoofde, verzeilde ik op K. Stade Leuven T.C., de grootste tennisclub van Vlaams-Brabant. Ik kreeg de tennismicrobe te pakken en al even snel de rol van physical trainer toegewezen. Ik werkte met spelers van alle leeftijdsgroepen en van alle niveaus. Dat was een zeer verrijkende periode. Ik bekeek tennis vanaf dag 1 door mijn triatlonbril en zag dat zelfs toptrainers weinig bezig waren met de periodisering van het trainingsproces en nog veel te veel overlieten aan het toeval. Tennis is een complexe sport waarin je rekening moet houden met tal van prestatiebepalende factoren: techniek, tactiek, maar ook kracht, snelheid, lenigheid én uithouding, omdat je niet kan voorspellen hoe lang een wedstrijd of tornooi zal duren. Periodiseren is echter het sleutelwoord dat eender welke speler of atleet uiteindelijk boven zichzelf zal doen uitstijgen:

Victory is what happens when 10,000 hours of training meet one moment of opportunity. - after K. Ericsson, creator of the 'theory of deliberate practice'